De grootste reden waarom ik regelmatig wat me-time kan gebruiken is omdat mijn hoofd nooit stil staat. Vroeger kon ik echt verzanden in een bepaalde mood en gedachtes. Of mezelf afbranden omdat ik iets dacht of voelde.

Nu ik weet dat mijn mindset wordt veroorzaakt door ‘tijdelijke bezoekers’ is het makkelijker mij hier van te distantieren. Het van een afstand te bekijken en er geen gevoel en energie aan te geven.

Het gedicht van Rumi ‘guest house’ speelt hier heel mooi op in:

The Guest House
This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
As an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they’re a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.
The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing and invite them in.
Be grateful for whoever comes,
because each has been sent as a guide from beyond.
— Jalaluddin Rumi, translation by Coleman Barks 

Tekening door mij

Mijn Nederlandse vrije vertaling:
Als mens ben je een gastenverblijf.
Elke ochtend een nieuwe bezoeker.
Vreugde, neerslachtigheid, boosheid.
Een heel kort besef, als een onverwachte bezoeker
Verwelkom en vermaakt ze allemaal.
Zelfs wanneer het een groep verdriet is,
die gewelddadig tekeergaat in je huis en al de meubels vernielt.
Dan nog, behandel ze met respect.
Misschien maken ze ruimte voor iets nieuws, iets moois.
Donkere gevoelens, schaamte en boosaardigheid
Verwelkom zei de deur, lachend en nodig ze uit naar binnen.
Wees dankbaar voor wat komt,
omdat alles komt zoals het hoort te zijn.

Bedenk je dat wanneer je overvallen wordt door negatieve emoties dat alles voorbij gaat. Alles is tijdelijk. Jij bent niet je gedachten of je emoties.